سروگردن کبوتر بیچاره براثربیماری نیوکاسل کج شده سالهاست که تنهاست و با تمام آزادی اش از این خانه نرفته ، با وجودی که هر روز شاهد پرواز کبوترهایی در اطراف خانه هست ، هنوز ما را ترک نکرده ، هنوز هوس ماجرایی تازه به سرش نزده.

نگویید که حیوان است و نمی فهمد که این گفته در این زمانه دیگر منطقی نیست و دلایل زیادی برای اثبات فهم حیوانات شنیده ایم.

کبوتر بیچاره نه تنها مارا ترک نکرده،که بسیار هم از نظر عاطفی وابسته تر شده جایش ، پشت توری در است.عادت کرده که روی دستم بنشیند تا به او غذا بدهم، با دیدنم خوشحال میشود و با ناز و عشوه ایی خاص بسمتم می آید . اگر تورا بشناسد حتما می توانی او را بگیری و دقایقی فاصله بین خود و حیوان را برداری ، بغلش کنی و ببوسی اش .

اگر نخواهی که برای گرفتنش پا پیش بگذاری ، کافی است به حیله ای متوسل شوی ، از نوع مکر هائی که انسان ها به خرج میدهند!!،دیده اید که بعضی از ما دلمان برای دیگری پر می کشد ولی شاید غرور و کبر و یا نمی دانم دلایل مسخره دیگری مثل آن نمی گذارد تابه طرف مقابل خود نزدیک شویم ، خب ،در مورد کبوتر زیبای ما هم می توان مقداری شیطنت به خرج داد ، می توان بر روی صندلی کهنه ای که در حیاط است نشست و خود را به حیوان بی توجه نشان داد ، مطمئن باشید که دل کوچک حیوان تاب بی توجهی را نخواهد آورد و حتماً بعد از دقایقی که به دور ما چرخ زد ، حتماً خواهد پرید و بر روی دست یا پاهای ما خواهد نشست .

اینها را گفتم که بگویم کافیست دو طرف یک رابطه کم نیاورند ، پالس های محبت شان مدام ارسال شود و با روی باز دریافت گردد ، در نهایت اینکه محبت حیوان وحشی را اهلی می کند کاش در زندگی در مسیر کسی قرار بگیریم که اهلی محبتش شویم و پالس های ما را با روی باز دریافت کند .

آرزویی از این بهتر برای من متصور  نیست.