حاصل اوقات

         آيين سخنوري

 هر سخنوري وقتي مي خواهد صحبت كند، سه كار در پيش دارد: اول اينكه چه بگويد؟ دوم اينكه به چه ترتيب بگويد؟ سوم اينكه چگونه بگويد؟ مرحله ي اول در واقع خلق و ايجاد معاني است كه سخنور بايد آنها را بپروراند.

مرحله ي دوم اين است كه معاني را به زبان آورد.

مرحله ي سوم آن است كه به چه شكل به معاني بايد پرداخت و چگونه بايد به زبان آورد.

در مجموع، براي سخنوري بايد اين اصول را رعايت كنيد:

1 - براي سخنور شدن هم علم سخنوري لازم است و هم تمرين.

2 - سخنور بايد محفوظات بسيار داشته باشد.

 3 - داستان سرايي و مثل آوردن از موجبات دلنشين شدن سخن است.

4 - در سخنوري از كسي تقليد نكنيد و به طبيعت خود باشيد.

5 - هنگام سخنوري اگر حواستان پريشان باشد، اندكي تامل كنيد تا حواس به جا بيايد، شتاب نكنيد، نفس بكشيد.

6 - سخنور بايد هم حكيم باشد، هم خطيب.

7 - تحريك عواطف در جمعيت زياد آسانتر است تا در جمعيت كم.

8- سخنور بايد نيك نفس و خيرخواه باشد. عواطف نيكو داشته باشد. عاشق نيكي باشد و از هر بدي بيزار باشد.

9 - سخنور بايد دانشمند و خردمند و با ذوق باشد.

10 - سخنور بايد دلير و با شهامت و خونسرد باشد. خود را نبازد، عصبانيت به خود راه ندهد، خودنگه دار، حاضرالذهن و حاضر جواب باشد.