سروده های افروز اسفهرودی
تعدادی از اشعار دختر عزیزم افروز (که خیلی دوستش میدارم ) را برای اظهارنظر شما عزیزان نوشتم امیدوارم نظرات اصلاحی شما را دریافت کنیم
"راه گم کرده و با روی چو ماه آمده ای
مگر ای شاهد گمراه به راه آمده ای؟"
از چه این بخت چنین گشته سپیید ای همه جان
که به دیدار من روی سیاه آمده ای؟
بین صد عاشق و دلسوخته و واله و مست
عجب است اینکه تو اینجا به پناه آمده ای
با همان چشم ولب و خال و خط وعارض و روی
با همان عشوه و آن ناز نگاه آمده ای
وای بر من که تو را دیدم و این بار تو نیز
اینچنین توبه شکن ، بهر گناه آمده ای
هان دلا رسم ادب دار که در محضر او
چون گدایی که به مهمانی شاه آمده ای
جان ناقابل "افروز"فدایت بنشین
بکش این باده که خوش وقت و به گاه آمده ای
مطلع:شهریار
"ای که گفتی هیچ مشکل چون فراق یار نیست
گر امید وصل باشد،همچنان دشوار نیست"
گرچه هجران عمر ما را می برد از کف ولی
هیچ عمری را بها چون لحظه ی دیدار نیست
نقش عشق است آنچه بر لب نقش روی یار ماست
حرف جان است این و جانا صحبت اشعار نیست
صیقل گشت زمان این نقش را زایل نکرد
زانکه بر دل مانده است و نقش بر دیوار نیست
ما به امید وصالش قید جان را می زنیم
شرح حال ما چنین،چون حال هیچ هشیار نیست
هرکه را گوییم از این شرح حال عاشقی
طعنه بر ما می زند چون آگه از اسرار نیست
گرچه زیر لب به چشم مردمان دیوانه ایم
در جهان چون ما چنین دیوانگان بسیار نیست
شاعراین شعر امشب حال دیگرداشتُ لیک
حرف "افروز" است و در آن جای هیچ انکار نیست
مطلع:سعدی
"روزگاری روی در روی نگاری داشتم
راستی را با غمش خوش روزگاری داشتم"
عاشقان من هم زمانی چند عاشق بوده ام
روزگاری هم سری در کار یاری داشتم
آری آری در غم عشق نگاری یک زمان
همچو یاران دیده ی شب زنده داری داشتم
هر زمان بر دفتر شعرم نظر می افکنم
یاد می آرم که قلب بی قراری داشتم
گرچه امروز اینچنین چوب حراجم می زنند
من در این بازار نقد پر عیاری داشتم
من نبودم پیش ازین رسوای کوی و انجمن
بین یاران آبرویی،اعتباری داشتم
ماجرای خاک دامنگیر عشق است این و بس
ورنه من هم موطنی،شهری،دیاری داشتم
شب نشینان ره دهید "افروز" را در جمع خویش
عاشقان من هم زمانی شام تاری داشتم
مطلع:خاجوی کرمانی
"آنچنان کز رفتن گل خار می ماند بجا
از جوانی حسرت بسیار می ماند بجا"
دیر یا زود از جهان نقش آفرینان می روند
نقش های مانده بر دیوارمی ماند بجا
محمل عمر است و از بگذشتن آن چاره نیست
می رود ، صد دیده خونبار می ماند بجا
ای دل عاقل باش کز دیوانگان نامی نماند
آنچه ماند از مردم هشیار می ماند بجا
قصه عمر من و تو در کتاب روزگار
مانده و زین قصه ها بسیار می ماند بجا
هرکه پیش از تو متاع خویشتن آورد و رفت
صد چو تو آیند و این بازار می ماند بجا
سالها پیش از تو تکرار جهان تکرار شد
باز هم تکرار این تکرار می ماند بجا
شاعر دیوانه میداند که جز افسانه نیست
آنچه از این گنبد دوار می ماند بجا
بانگ رفتن می رسد ،ناگاه شاعر می رود
آخرین قافیه دشوار می ماند بجا
شعر خود پایان بده "افروز"پیش از رفتنت
کاقبت از تو همین مقدار می ماند بجا
مطلع:صائب تبریزی
عشقت اندر دل دیوانه ما منزل کرد
آشنا آمد و بیگانه مرا زین دل کرد
آنکه عمری دل من زآمدنش پروا داشت
ناگهان آمد و کار من و دل مشکل کرد
عاقبت روزه یک عمر عبادات مرا
شهد و شیرینی آن غنچه ی لب باطل کرد
از شراب نگهش در شرر جانم ریخت
تا چهل روز مرا از دل و دین غافل کرد
مگر او قبله ثانی ست که با یک نگهش
اینچنین مسجد و محراب مرا زایل کرد؟
آمد و یک شبه کارم به مجازات کشید
گرچه عمری دل من خیر و ثواب حاصل کرد
گفت با اینهمه"افروز"ولی خیرش باد
آنکه آورد و درین زمره مرا شامل کرد
مطلع:امام خمینی
"دل ازبام فلک دیگر،نمی آیدفرودامشب
بیا ساقی که رفت از دل غم بود و نبود امشب"
درین اندیشه ی واهی،ببین خورشید حیران شد
که خواب از چشم دنیایی چسان آن مه ربود امشب
ز شوقش جلوه ی محراب برد از خویش عابد را
ندارد نزد او فرقی چنان قام و قعود امشب
شب وصل دلارام است عجب هنگامه ای بر پاست
بیا پر کن قدح ساقی،بخوان مطرب سرود امشب
ز آب اشک و خون می چنان شطی براه افتد
که از یک موج آرامش،بخشکد زنده رود امشب
چو آن مه،روی بنماید،زمین زیر و زبر آید
فلک زانو زند آری،افق گردد عمود امشب
سخن بس کن دگر "افروز"،جهانی محو دیدار است
ندارد چشم بی خوابم سر گفت و شنود امشب
مطلع:رهی معیری
دل از هستی دلا بردار کزو بسیار می ترسم
" همه از مار و من از مهره ی این مار می ترسم"
به گرد نقطه ی دوران هزاران بار گردیدم
هنوز از گردش زیبای این پرگار می ترسم
وداع بعد هر دیدار،من این را بارها دیدم
دگر از دیدن هر لحظه ی دیدار می ترسم
دلا تا می توانی باش و با دیوانگان خو کن
که از انس تو با این مردم هشیار می ترسم
مپرسیدم چرا دیگر که نه"اناالحق"نمی گویم
من از نقش سر منصور هم بر، دار می ترسم
دگر از عشق و شور و شوق و مستی توبه کردم هان
که از هر راه پر تشویش و ناهموار می ترسم
مرا در خواب بگذارید که بیداری نمی خواهم
من از خواب خوش این مردم بیدار می ترسم
برو خورشید را باز آر و یا این شمع را بردار
که از آن سایه های مانده بر دیوار می ترسم
سخن از قسمت هستیست،هزاران جان حریفش نیست
الا یاران خدا شاهد که من این بار می ترسم
قلم از دست من بستان،سخن بس کن دگر"افروز"
که کم کم دارم از پایان این طومار می ترسم
"ز نور عالم امکان گر انتخاب گزینم
چرا تو را نگزینم که آفتاب گزینم؟"
منی که در دل تنگم نمی ز مهر تو دارم
میان اینهمه دریا چرا سراب گزینم؟
همه کلام خدایم ز وصف نور تو پر شد
کدام آیه خوش را از آن کتاب گزینم؟
بگو که در همه عالم بجز نهایت عشقت
چه هست تا که من آن به،ازین شراب گزینم؟
میان اینهمه خورشید تو خود مسطع نوری
ازین بود که تو را من بدین شتاب گزینم
به چشم من چه حقیر است تمام ثروت دنیا
که من تو را چو گزینم،طلای ناب گزینم
میان اینهمه وصفی که بر صفات تو گفتند
کدام لفظ غلط را به تو خطاب گزینم؟
به جزبه عشق عظیمت،به آرزوی حریمت
بمن حرام بود آن ،شبی که خواب گزینم
تو خود صراط مبینی مرا به مقصد جان بر
رها مکن که در این جاده پیچ و تاب گزینم
دلا نگار دل"افروز" چو انتخاب خدا شد
من فتاده که باشم؟که انتخاب گزینم
مطلع:بیدل دهلوی
"همه هست آرزویم که بیبنم از تو رویی
چه زیان تو را که من هم برسم به آرزویی"
غم دل نخواهمت گفت که بدان دوچشم زیبا
اگرم نظر بیفتد ،چه مجال گفت و گویی
ز شمیم دلنواز تو و اشک من نمانده
نه به غنچه عطر و بویی،نه به آب آبرویی
تو نمی دهی پیامی،نه به صحبتی،سلامی
نه به آتشین کلامی،جدلی،بگو مگویی
غم دوری تو یارم به تن نحیف و زارم
شده همچو موج سختی که نشسته روی مویی
به نسیم کوی عشقت تن و جان سپرده ام تا
که از آن میانه آخر برساندم به سویی
غم زندگانی"افروز"نشنیده داستانیست
پر درد همچو بغضی که شکسته در گلویی
مطلع:فصیح الزمان شیرازی
"مستیم و ساز بی خبری ساز کرده ایم
غم را به حیله از سر خود باز کرده ایم"
تا از درون خرقه ندانند و نشنوند
عمری قبا به قامت نا ساز کرده ایم
از خویش رفته ایم از آن دم که یک نگه
بر آن نگاه خانه برانداز کرده ایم
تا آن زمان که بال و پری نشکند ز ما
باور نمی کنیم که پرواز کرده ایم
آن یار نازنین که نیازی به ما نداشت
پس ما که بوده ایم و چرا ناز کرده ایم؟
"افروز"، ما کجا و سر کوی او کجا؟
این راه کعبه نیست که آغاز کرده ایم
مطلع:رهی معیری
"ماییم و یکی خرقه تزویر و دگر هیچ
در دام ریا بسته به زنجیر و دگر هیچ"
در جمع محبان که روانند به سویت
وامانده و بدبخت و زمینگیرو دگر هیچ
دیدیم و شنیدیم که هر ذره عالم
می گفت سراسر همه تکبیر و دگر هیچ
با اینهمه در گردش این چرخ چه کردیم؟
امید به پیشانی و تقدیر و دگر هیچ
در منزلت رحمت ومهر تو چه داریم؟
یک نامه آلوده به تقصیر و دگر هیچ
آن روز که در پیشگهت تحفه گشایند
از ماست همه خجلت و تحقیر و دگر هیچ
"پایان بده این قائله"افروز" چه گویی؟
یک مشت ز الفاظ و تعابیرودگر هیچ"
مطلع:امام خمینی
"عاشق از تشویش دنیا و غم دین فارغ است
هرکه از سر بگذرد از فکر بالین فارغ است"
غنچه ی پا خورده را ترس از عبور باد نیست
باغ در فصل خزان از فکر گلچین فارغ است
آنکه شد عمری اسیر چنگ تیز سرنوشت
بی گمان از زهره ی چنگال شاهین فارغ است
زین زمانه تا کنون در یاد من نبود غمی
عاشق غم دیده از غمهای دیرین فارغ است
عشق تنها سهم فرهادست باری کانچنان
محو شیرین گشته و از جان شیرین فارغ است
آری اینجا صحبت از حکم حرام و فرض نیست
هر که عاشق گشت از احکام این دین فارغ است
کم نیاید قصه ها از این و آن "افروز" هان
خوش به حال آن کسی کز آن و از این فارغ است
مطلع:رهی معیری
بالاخره بعد از کش وقوس های فراوان تصمییم گرفتم که به جمع وبلاگ نویسان بپیوندم چون دل نوشته هائی داشتم که در طول سال های گذشته هراز گاهی که فرصت پیدامیکردم یادداشت می نمودم قسمتی ازآن خاطرات تلخ و شیرین زندگیم است وقسمت دیگر مطالب خواندنی وجالبی هستند که هنگام مطالعه یادداشت کرده ام واز همه مهمتر اینکه بیش از 28 سال است که در زمینه تعاونی ها فعالیت میکنم واطلاعات اندکی در این رابطه دارم که ا میدوارم با به اشتراک گذاشتن آنها در زمینه رشد وشکوفائی فرهنگ تعاون نقش اندکی داشته باشم چون اعتقاددارم که تعاون شاه کلیدی است که باآن هر در بسته ای را می توان باز نمود